Πριν από περίπου εξήντα χρόνια, στα Γιαννιτσά, υπήρχε ένα σημείο που οι παλιοί το ήξεραν καλά. Ένα πέρασμα όπου κατέβαινε ο χείμαρρος από το βουνό, κουβαλώντας μαζί του μεγάλες ποσότητες νερού κάθε φορά που οι βροχές ήταν δυνατές.
Δεν ήταν μέρος για παιχνίδια — τουλάχιστον όχι όταν το νερό κατέβαινε ορμητικά. Μετά όμως από τις μεγάλες καταιγίδες, όταν ο χείμαρρος ηρεμούσε και η στάθμη έπεφτε, το τοπίο άλλαζε. Πέτρες, χώματα, κλαδιά… και κάτι ακόμη.
Κάτι που δεν ταίριαζε με τίποτα από όσα ήξεραν.
Τα παιδιά της περιοχής ήταν τα πρώτα που το πρόσεξαν. Πήγαιναν εκεί από περιέργεια, ψάχνοντας μέσα στις λάσπες και στα απομεινάρια που άφηνε πίσω του το νερό. Και τότε άρχισαν να βρίσκουν μικρά, ασημί κομμάτια.
Δεν έμοιαζαν με πέτρα.
Δεν έμοιαζαν ούτε με απλό μέταλλο.
Είχαν μια παράξενη λάμψη, σαν να αντανακλούσαν το φως ακόμα και μέσα στη μουντάδα του ουρανού. Όταν τα καθάριζες, γυάλιζαν έντονα. Και το πιο περίεργο; Έλιωναν εύκολα.
Τα παιδιά άρχισαν να τα μαζεύουν. Τα πήγαιναν στα σπίτια τους, τα έβαζαν σε φωτιά και τα έβλεπαν να λιώνουν σαν κερί. Μετά, με απλά μέσα, τα έκαναν μικρές μπίλιες για να παίζουν.
Ήταν κάτι σαν παιχνίδι.
Κανείς τότε δεν αναρωτήθηκε σοβαρά τι ακριβώς ήταν.
Οι μεγάλοι το έβλεπαν σαν κάτι ασήμαντο. «Κάποιο μέταλλο που κατεβάζει το βουνό», έλεγαν. Ίσως από παλιά αντικείμενα, ίσως από κάτι που είχε χαθεί με τα χρόνια.
Όμως υπήρχαν και άλλοι που δεν ήταν τόσο σίγουροι.
Γιατί τα κομμάτια αυτά δεν εμφανίζονταν πάντα. Εμφανίζονταν μόνο μετά από πολύ δυνατές βροχές. Σαν να τα έφερνε μαζί του ο χείμαρρος από κάποιο σημείο ψηλότερα στο βουνό… ένα σημείο που κανείς δεν ήξερε.
Και με τα χρόνια, το φαινόμενο άρχισε να σβήνει.
Τα παιδιά μεγάλωσαν. Οι ιστορίες έμειναν πίσω. Κάποιοι τις ξέχασαν, άλλοι τις θυμούνται ακόμα — αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι ήταν εκείνα τα ασημί κομμάτια.
Ή από πού πραγματικά έρχονταν.
Μόνο ένα πράγμα έμεινε ίδιο.
Κάθε φορά που οι βροχές δυναμώνουν και ο χείμαρρος γεμίζει ξανά, κάποιοι δεν μπορούν να μην αναρωτηθούν…
..αν το βουνό εξακολουθεί να κρύβει κάτι.