Παιδιά, μια ερώτηση. Ξέρει κανείς τι παίζει με το παλιό οικόπεδο στην γωνία που βγαίνει προς τον δρόμο για Θεσσαλονίκη;

Περνάω από εκεί κάθε μέρα για τη δουλειά.

Πριν κάμποσο καιρό, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα να κάθεται σε μια παλιά καρέκλα, ακριβώς στη μέση του πουθενά, εκεί που είναι κάτι γκρεμισμένοι τοίχοι. Φορούσε κάτι σκούρα ρούχα και κοιτούσε απέναντι στα χωράφια. Δεν έδωσα σημασία, είπα θα είναι κάποια από τη γειτονιά.

Το περίεργο είναι ότι την είδα ξανά την επόμενη μέρα, την ίδια ώρα, στην ίδια στάση. Σταμάτησα το αμάξι λίγο πιο κάτω γιατί μου φάνηκε κάπως ανήσυχο. Μέχρι να κατέβω και να γυρίσω το κεφάλι μου, η καρέκλα ήταν άδεια.

Και το κυριότερο; Η καρέκλα δεν ήταν απλά άδεια, ήταν σπασμένη και γεμάτη σκόνη, λες και είχε να κάτσει άνθρωπος πάνω της χρόνια.

Ρώτησα έναν παππού εκεί κοντά και μου είπε “εκεί μην σταματάς, περιμένει ακόμα αυτόν που δεν γύρισε από την κατοχή”.

Δεν ξέρω αν με δούλευε, αλλά από τότε αποφεύγω να κοιτάω προς τα εκεί όταν περνάω.