Ήταν ένα από εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια που η ζέστη της ημέρας είχε αρχίσει να υποχωρεί, αφήνοντας πίσω της μια γλυκιά δροσιά. Το ρολόι πλησίαζε έντεκα και ο δρόμος στο Πάικο ήταν σχεδόν έρημος. Δύο φίλοι περπατούσαν αργά, χωρίς βιασύνη, αφήνοντας τη συζήτηση να κυλάει φυσικά, όπως το ελαφρύ αεράκι ανάμεσα στα δέντρα.

Ο ουρανός ήταν καθαρός, γεμάτος αστέρια. Μόνο ο ήχος από τα βήματά τους και τα τριζόνια έσπαγε τη σιωπή του βουνού. Για μια στιγμή, όλα έμοιαζαν απόλυτα ήρεμα, σχεδόν ακίνητα.

Και τότε συνέβη.

«Το είδες αυτό;» είπε ο ένας, σταματώντας απότομα.

Από τον ουρανό κατέβαινε ένα φως. Όχι σαν αστέρι που πέφτει — ήταν πιο έντονο, πιο συμπαγές. Ένα σχεδόν τέλειο, στρογγυλό αντικείμενο, που εξέπεμπε ένα εκτυφλωτικό, λευκό φως. Δεν έμοιαζε να καίγεται ούτε να διαλύεται. Κατέβαινε ελεγχόμενα, αθόρυβα.

Οι δύο φίλοι έμειναν ακίνητοι, κοιτάζοντας. Η καρδιά τους άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα, χωρίς να ξέρουν γιατί. Το φως πλησίασε το έδαφος, λίγα μέτρα πιο μπροστά τους, λούζοντας το μονοπάτι και τα δέντρα γύρω σε μια αλλόκοτη λάμψη.

Για μια στιγμή, ο χρόνος φάνηκε να παγώνει.

Και ξαφνικά — σαν να άλλαξε γνώμη — το αντικείμενο εκτινάχθηκε προς τα πάνω. Όχι πολύ ψηλά. Στάθηκε για λίγο στον αέρα, σαν να παρατηρούσε. Έπειτα άρχισε να κινείται κυκλικά πάνω από την περιοχή, με ταχύτητα και ακρίβεια που δεν έμοιαζε ανθρώπινη. Οι κύκλοι του ήταν τέλειοι, σχεδόν γεωμετρικοί, και το φως του άφηνε μια αχνή ουρά στον αέρα.

«Τι στο…» ψιθύρισε ο ένας, χωρίς να ολοκληρώσει τη φράση του.

Δεν υπήρχε ήχος. Καμία μηχανή, κανένα βουητό. Μόνο εκείνο το φως που κινούνταν σαν να μην υπάκουε στους γνωστούς νόμους της φύσης.

Και όπως εμφανίστηκε, έτσι και χάθηκε.

Σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, το αντικείμενο εκτινάχθηκε προς τον ουρανό και εξαφανίστηκε μέσα στο σκοτάδι, αφήνοντας πίσω του μόνο τη σιωπή — και δύο ανθρώπους που κοιτούσαν ακόμα ψηλά, προσπαθώντας να καταλάβουν τι είχαν μόλις δει.

Για λίγα δευτερόλεπτα, κανείς δεν μίλησε.

Το βουνό είχε επιστρέψει στην ηρεμία του, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Τα τριζόνια συνέχισαν το τραγούδι τους, ο αέρας φύσηξε ξανά ανάμεσα στα φύλλα. Όμως κάτι είχε αλλάξει.

«Το είδες κι εσύ… έτσι;» είπε τελικά ο ένας, σχεδόν διστακτικά.

Ο άλλος έγνεψε αργά.

Δεν υπήρχε εξήγηση. Μόνο εκείνη η κοινή ανάμνηση — ζωντανή, έντονη, και ανεξήγητη.

Και από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που κοιτούσαν τον ουρανό, δεν έβλεπαν πια μόνο αστέρια.