Οκ αυτό που έγινε σήμερα δεν το περίμενα καθόλου.

Ήμουν στο κέντρο στα Γιαννιτσά, μέρα κανονικά, είχε κόσμο, φουλ κίνηση. Πάω να πάρω καφέ, περιμένω στην ουρά και μπροστά μου είναι ένας τύπος που κάπου τον ήξερα.

Αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ από πού.

Τον κοιτάω λίγο πιο έντονα (όχι creepy 😅) και εκείνη τη στιγμή γυρνάει και με κοιτάει κι αυτός.

Και μου λέει:

“Ρε συ… μήπως σε ξέρω;”

Λέω “κάτι μου θυμίζεις κι εσύ αλλά δεν…”

Και αρχίζουμε να λέμε κλασικά:

“από σχολείο; στρατό; δουλειά;”

Τίποτα.

Δεν κολλούσε πουθενά.

Παίρνουμε καφέ, βγαίνουμε έξω και συνεχίζουμε να το ψάχνουμε για πλάκα.

Και εκεί που ήμασταν έτοιμοι να το αφήσουμε, μου λέει:

“Μήπως ήσουν εκείνη τη μέρα στο τάδε σημείο;”

Και εκεί πάγωσα λίγο.

Γιατί ναι… ήμουν.

Ήταν μια τελείως τυχαία μέρα, μήνες πριν, που είχα περάσει για 5 λεπτά από ένα σημείο για μια δουλειά.

Και αυτός ήταν εκεί.

Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ τότε.

Απλά είχαμε τύχει στον ίδιο χώρο.

Και το θυμόταν.

Και το θυμήθηκα κι εγώ με το που το είπε.

Καταλήξαμε να γελάμε με το πόσο random ήταν όλο αυτό.

Αλλά μετά το σκέφτηκα λίγο αλλιώς.

Πόσες φορές μπορεί να έχουμε περάσει δίπλα από ανθρώπους χωρίς να το καταλάβουμε… και απλά να μένει κάπου στο μυαλό;

Τελικά μικρή πόλη…